პოეზია · ლირიკა
ცაცხვის ხე
ყვავებს შეუტევ, მიაყრი რისხვას,ყმუილს მორთავენ გარშემო მგლები,ფოთლებს დამაყრი შემოდგომის ხანსდა ეს იქნება შენი ცრემლები.თუ ზამთრის ღამეს ოდესმე წამლადმთვარე კრიალით გამოჰყავს ქაოსს,უთხარი: დიდხანს ნუღარსად წავა,და შენს ტოტების გარს იტრიალოს.ჟამი ჩვენს ახლოს რას იყურყუტებს,რა ჭირად უნდა დარდების თხრილი.ქარში რაღაცას წაიბუტბუტებდა საცოდავად დაიწყებ ტირილს.შენი ფესვები ჩემ გულს გამოხრავს.თხუნელა კუბოს მიარტყამს კვინიხს.შეეშინდება მოხუც მაცხოვარსდა ფაშარ ლოცვებს კუნჭულში იტყვის.„ცაცხვი ფერს შესცდა? რა ამბავია!“ -იტყვის სოფელი ერთ სისხამ დილით -„აქ ხე მარხია პოეტის გვამითსახადშეყრილი და მოთენთილი“.