პოეზია · ლირიკა
კარების გაჯახუნება
ჩემ საკუთარ ჩრდილს წამოვისხამ ზამთრის ღამეში,გამოვალ გარეთ, მყინვარები ლოცვებს მომთხოვენ.ქარი ამიხსნის: როპმ ყვირიან აქ სამარეში,გიჟი ღმერთები დასევიან საწყალ ბეთჰოვენს.
გაუხვევ სადღაც, ამერევა გზა და გონება.გული გადმოღვრის თვალებიდან სისხლის სქელ ლავებს.არსად არასდროს მე არავინ არ მეყოლება,და ჩემ მკვდარ სხეულს ჩემი ხელით დავასაფლავებ.