პოეზია · ლირიკა
მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული
ილია ჭავჭავაძე 1837–1907
მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული,ჰოი, მამულო, გამიკრთა მე ძილი და შვება!შენს ძარღვის ცემას მე ყურს ვუგდებ სულგანაბული,ღამე თენდება ეგრედ ჩემი და დღე ღამდება.
დაჟინებითა ფიქრი ფიქრზედ მოდის, გროვდება,გრძობა გრძნობაზედ შეუპოვრად იძვრის ჩემს გულში,და მე არ ვჩივი, - მიხარიან, რომ ეგრედ ჰშვებაჩემი ცხოვრება შენსა ფიქრში, შენს სიყვარულში.
მაგრამ, მამულო, ჩემი ტანჯვა მხოლოდ ის არი,ის არის მხოლოდ სავალალო და სამწუხარო,რომ შენს მიწაზედ, ამდენ ხალხში კაცი არ არი,რომ ფიქრი ვანდო, გრძნობა ჩემი გავუზიარო!..
6 აგვისტო, 1861,ს. ყვარელი.