პოეზია · ლირიკა
ჩემს ლურჯას
გადარუჯული ცეცხლით ველებიდა მწვანე მთების მხარგაშლილობა...შენ დამცქეროდი გულგახელებით,თითქოს გტკიოდა ჩემი ჭრილობა.
ქაფიან ნაპირს მოადგა ნავიდა ჩვენ დავშორდით ერთმანეთს მალე.შენი ჭიხვინი გულშემზარავიმომაგონდება და მაჟრიალებს.
მე განშორებას ბევრს მოვესწარი,_ასე წავიდა ჩემი ცხოვრება,მაგრამ ისეთი ძნელი და მწარემაინც არ მახსოვს მე განშორება.
ეს მეგობრობა რას შევადარო,_საყვარელ მიწას ერთად ვიცავდით.ჩემო ლურჯაო, ცეცხლში ნატარო,ხსოვნას შერჩები კუბოს ფიცრამდი.
შენი მხედარი ისევ მხნედ არი,შენთან იყო და შენთან დარჩება.ბრძოლები გველის უფრო მედგარიმშობელი ქვეყნის გადასარჩენად.
ბავშვების მკვლელებს მივსდევდით მაშინ,ზეცა რომ იქცა ცეცხლის ენებად.აქ, ჰოსპიტალის მყუდროებაში,მე არასოდეს მომესვენება.
ფანჯრებს შორდება მზე ჩამავალი,შორი ღრუბლების ზღვაში ვარდება.ვფიცავ, არ მინდა მე სხვა წამალი,_მომარჩენს ერთი განავარდება.
ჩვენ კვლავ შევხვდებით ერთმანეთს მალე,ტყვიის წვიმაში გამოვლილები.კვლავ დაგიკოცნი ჭკვიანურ თვალებსდა დუშმანს რისხვად მოვევლინებით!
1942 წ.