პოეზია · ლირიკა
ნათია, ქალო ნათელა
ნათია, ქალო ნათელა,რად ხარ უგულო მაგხელაავად ვარ, მაშინ გამოჩნდი,მაგეებისათვის სად მცხელა.ნუ მჩაგრავ ღიმილს გაფიცებ,ახლო ნუ დგები ჩემთანა,თორემ დალეჯს და დაიფხრეწსგული თვის პერანგს მკერდთანა.
ნათია, ქალო, ნათელა,ნუ მხიარულობ მაგხელას.წავიდა სული მთავარი,გზა შემიმოკლდა სავალი,ჩემს უმწეობას რა ვუთხრა,სად ვპოვო მისი წამალი,ერთ დროს ამაყი ვაჟკაცი,ვაგდივარ პირსა სამარის.
ნათია ქალო ნათელა,ნუ მშვენიერობ მაგხელას,იცოდე, მოვმჯობინდები,მაგ გულისპირის დახევამ,მაშინ მიფრთხილდი ტანთეთრო,შევძრავ პირს დედამიწისა,გიპოვი, მაინც გიპოვი,კაცი ვარ სიტყვა-ფიცისა,მოვალ და ...ხელზე გემთხვევი,მერე მადლს ვიტყვი იმისაც,ვინაც გშობა და გაგზარდა,ყვავილი კლდისა კიდისა.
ნათია, ქალო ნათელა,ბედნიერი ხარ რამხელა,იხარე მაგ შენს ქმარ-შვილში,ამ ჩემი ლექსის გამხელამ,თუ მაინც მოვკვდე, მაგ თვალთამაფრქვიე სველნი იანიდა ერთიც ამოიკვნესე:_ ბიჭო, რად იყავ გვიანი!