პოეზია · ლირიკა
ვარსკვლავი სულის
მამულის გრძნობა უდიადესიაჭარის მთების სულის წილია,დიდ წინაპართა ღვთიურ ლანდებითცხოვრება ჩემი გამომივლია.
დიდ წინაპართა ღვთიურ ჰანგებითმდევდა ამბები ჩურჩულად ქარის,ღელეღურდანთა სულთქმა – ანდერძიიყო მამულის ხმალიც და ფარიც.
ვარ შენი მიწის გული და თვალიგენებით, ჯიშით და ნიჭის ქროლვით,ანდრიას ლოცვით და ნინოს ჯვარით,დიდქართველობით – პირველად ყოვლის.
ცხოვრების ჩემის გზაბაწარებზემხოლოდ მამულზე ფიქრით მივლია,ერის ტკივილით განაწამები.სულის ვარსკვლავი არ ჩამიქრია.
გადაივლიან დარდის წვიმები,განიხვნებიან სივრცით კარებითბილისით – ჩემი დედაიმედით,ბათუმით – ზღვათა მაგისტრალებით.
მნათობი იგი იბრწყინებს კვლავაცმარადიული ნათების ნიშნად.საივერიო – ზეციურ ვალად,არსობის ჩემის საზრისად მითქვამს.