პოეზია · ლირიკა
ბებერი ხევსურის წუხილი
დღეს სასწაულებს ვმართავ ნამდვილიშეუნდობი და შეუწყნარები,ჭალის პირს მარტო ვარ დავარდნილიდა მწარე სული მხდება წვალებით.
მაგრამ არ ვტოვებ მაინც ხმალ-დაშნას,ვხრავ ლაგამ-აბკარს აჯიღასავით,ჩემში მთავარი სული გადარჩადა ხელებისა ძალმიძს სავსავი.
დრო-ჟამს აბჯარი უნდ ავყარო,მხარში შეუდგე დაღლილ არსებებს,ჩემს შემდეგ თვით ის დიდ სამყაროცჩაიკმენდ ხმას და არ იარსებებს.აღარ შეზარავს ჟამი ჩემ ყოფას,ჩემს ხანაში რომ ზარავდა მრავალს...მე ეს სამზეო უკვე მეყოფამასთან მე უკვე ვამთავრებ დავას..