პოეზია · ლირიკა
გაზაფხული ჩარგალთან
იქ, სადაც არაგვს ჩარგლულა ერთვის,შველი ბღავის და ეძახის დობილს,ვაჟას ეზოში ბალახობს ერთი,მეორე ვაჟას ხმაურზე მორბის.კლდეებს ადნება ყინული სისვი,კინჭუხზე სძინავთ ნაზამთრალ სვავებს;ვაჟაის წყალთან ხორხოცი ისმის,დევები ვეძას პეშვებით სვამენ.არაგვი ბორგავს შმაგად, მრისხანედ,ბექებს აწყდება მთვრალი კაცივით,ხევებზე მოდის დილა სისხამი,მწვანედ ირთვება ჭალა ნაწვიმი.გაიელვებს და ცის დაქუხებასშეებანება ჭაუხთა ექო,ტოტებგანიერ ბებერ მუხებთანვაჟა `ბახტრიონს~ უკითხავს ფეხონს.მზე მაინც ატანს ღრუბლების სისქეს,ფშანში ვარდება ჯურხას ფარივით,გზები გავიდა ბარისკენ, მთისკენ,აშრა, ამწვანდა ხომი, თვალივი.მთები გულმკერდზე ყვავილს ისხამენ,ზამთარში კვდება თოვლიან ბექზედა ენძელები ყოველ სისხამზევაჟას ფანდურზე მღერიან ლექსებს.