პოეზია · ლირიკა
მახეები
თავიდან მე ჩიტი ვიყავი:მსუბუქი, უდარდელი, გულუბრყვილო...და ამ გულუბრყვილობის გამოგავები მათგან დაგებულ კაკანათში.თავი წამაწყვიტეს და ბუმბული გამაცალეს.
მერე მე ვიყავი კვერნა -ეშმაკი და სამალავებიანი,მაგრამ ამაო აღმოჩნდა ჩემი მოქნილობა -მაინც მოვყევი დასხლეტილ ხაფანგში -დამიჭირეს და ტყავი გამაძრეს.
ამის მერე ტახი ვიყავი -შლეგი და მოურიდებელიდა ურცხვად ვედებოდი ტყესა და ღრეს.ერთხელაც მათ გათხრილ ორმოში ჩავვარდი -თავზე დამადგნენ და თოფები დამაცალეს.
მერე კი სიავემ მძლია და მგლად გადავიქეციდა იქით ვაშინებდი მავანთ და მავანთ.მაინც გავები, თანაც - წინა ფეხით...ფეხი გადავიღრღენი, მაგრამ აქ - ჩემებმასისხლის სუნი იკრეს და დამფლითეს...
მე ახლა თეთრი პეპელა ვარ -არც დამალული და არც საშიში;მახე კი თურმე ჩემთვისაც ყოფილადა მოვხვდი ბავშვის პატარა, სამკუთხა ბადეში,და უკვე მის პატარა ხელებში ვცახცახებ.
ვცახცახებ, მეშინია და მაინც მჯერა(რატომღაც მჯერა და ველოდები),რომ გაიშლებიან პატარა ხელებიდა მე გამიშვებენცისკენ.