პოეზია · ლირიკა
სათვალთვალო
გავხსენ სარკმლები.სახლმა თვალები გაახილა.რაფაზე მორწყულ ქოთნებიდანგამდინარი ცრემლებით ტირის.სახლმა გუგებში ამირეკლა;დაიმახსოვრა–მძინარეს ისევუძილობა რომ მესიზმრებადა თვალებნაკლულ ღამეებშიმაძებარი რომ გავხდი ძილის.შენ,კი, შენ –ჩემო მეგობარო,ძვირფასო ჩემო,დახუჭე თვალიდა შემომხედე.დახუჭე თვალი –ისე მომხედე.მითხარი,ჩემშიახლა რას ხედავ.მითხარი, შენ თუ შეამჩნიეჩემს შვიდ გარსს მიღმა –რა უშფოთველი,რა უძილოსიმშვიდე ღვივის.
გავხსენ სარკმლები.სახლმაც თვალები გაახილა.სუსხია დილის.