პოეზია · ლირიკა
თოვს …
ისე მოფერებით თრთიან ფანტელები,როგორც შენი ტანის ორცხვი სურნელება,ახლა, ემოციის მთელი განტევებით,მოსჩანს მიწის თეთრად გადასულელება.
გრძნობამ ჩაიყოლა ყველა არითმია,მაგრამ სურველები რჩება დასახლეჩი.თოვს... ამ მელოდიამ მეც გადამითრია,სადღაც, მარტოობის მორიგ სასახლეში …
ვდგავარ გახლეჩილი პირველ ატომიდან -ზეცას მოწყვეტილი ფიფქის ალერსამდე,და წამოვიწყები გულის დატორვიდან,ყველა განაჩენის - ბოლო გალესვამდე!
…რადგან სხვანაირი მფარავს ნეტარება,შენი სხეულივით ფიფქის თრთოლებისა,მხოლოდ ეს სტიქია შემოგედარება,გზაზე დანარჩენის ჩამოქროლებისას …
ახლა ქარბუქია ჩემი სამოსელი,ახლა ყველაფერი უკვე სულერთია,თუ ცრით,ეს ფიფქებიც ბევრი ჩამოცერით,სანამ გულს სარქველი გადაუკეტია!
სანამ ყველა ნერვი ერთად დაიჭიმა,მაინც ლექსებია ჩვენი დამტევები,რადგან მხოლოდ ლექსის სივრცემ დაიჭირა,თუ რა მოფერებით თრთიან ფანტელები!..