პოეზია · ლირიკა
ტანაზე
როცა ხეობის ნარღვევშითვლემდა მდინარე ციცქნა,სისხლი რომ დუმდა ძარღვებში,ღვინო რომ დუღდა სისხლად,თავი რომ აღარ მოსწონდააბანცალებულ ბოცას,ძილისგან თვალი კოცონსაცებლიტებოდა როცა,როცა ერთგული სანთლებიუკანასკნელად თრთოდნენდა სუყველასთან მართლებისანთლები იყვნენ ოდენ,მთვარეს რომ ხრავდა ქეციანღრუბელთა ავი ხროვა -
ჭიამაია გვეწვიადა გასათევი გვთხოვა.