პოეზია · ლირიკა
მთას
მთაო, თვალ-უწვდო მწვერვალიცისთვის რომ მიგიბჯენია,ნუ იხვევ ნისლს და ღრუბლებსა,შავად თენდების დღენია!ხომ იცი, მთაო, შენ უკანსძინავს ციურსა ლამპარსა:იმ ქვეყნის ლამაზს ძუძუს სწოვს,ანგელოზთ უსმენს ზღაპარსა,სამოთხის ვარდი გულს იმკობს,სწმენდს თავის ისრებს ნარ-ნარსა,რომ მეტ სიამით მოჰხედოსსაამქვეყნიო მაღნარსა,მადლი და ძალი მოჰფინოსკვნესად და ცრემლად დამდნარსადა კელეპტარი აღუნთოსძმობის, ერთობის ტაძარსა...მაშ, მთაო, მწვანევ, ზურმუხტო,მთაო დარაჯო ქვეყნისა,ნუ სტირი, ნუღარ ქვითინებ,ნუღარ გდის ღვარი ცრემლისა;შეხედე-სხივი გაშუქებსმიმომფანტველი ბნელისა,წინა-მორბედი მზის მოსვლის,წყვდიადისაგან მხსნელისა,ყინულ-სიცივის მაქრობი,მომსპობი ხაშმის მწველისა,სულის ჩამდგმელი მშრომელთა.დამლხინებელი ველისა...