პოეზია · ლირიკა
დავით-გარეჯა
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
გადარუჯული დავით-გარეჯა...ამწვარ ტრამალზე ბზინავს ავშანი...ამ ველს, ამ სივრცეს ვინც უდარაჯა,ვინც შეიმსხვრია მკერდზე ჯავშანი, ―
ვინ მოიგონოს, სადღა არიან,ვინ გაიხსენოს მათი სახელი?არც მოჩვენება, არც სიზმარია,ჩონჩხებით სავსე ჩანს საწნახელი...
გაჰქრნენ ქარივით და სიზმარივით,მათზე მგლოვარეც დალპა თავშალი...და მხოლოდ ტბაზე შერჩა მარილი...ბალღამიანი ბზინავს ავშანი...
გადარუჯული დავით-გარეჯა...თუ მწარე წარსულს ასე ენება,დღეს დახსნილია ნესტან-დარეჯან,ძვირად დაგვიჯდა მისი შვენება!წინაპართ შვილნი ვიღწვით და ვშრომობთდიდ სიყვარულის ასაშენებლად...მისთვის მივიბრძვით, ვიღწვით და ვომობთდა ჩვენი ღონეც მას შეელევა!..