პოეზია · ლირიკა
ძველი ქართული წარწერები
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
წარწერა თასზე
მთას იქით ჩასჭკნა ყვავილინაქროლი ნიავქარისა;ჩუქურთმა გამოყვანილივიყავი მინანქარისა.ახალგაზრდობა სად გაჰქრადა სიჭაბუკე მთვარისა?თასი ვარ მარიამისა,მოხუცებულის, მცხრალისა...
ტაძარზე
მთაზე ვაშენე ტაძარი,ნაშენი არა იყო რა;შემეწეოდა ერთგულადსაწყალი ხარი ნიკორა, ―აღმართებსა და კლდეებზექვისა და ხე-ტყის მთრეველი;შენ დაუმკვიდრე ნიკორას,უფალო, სასუფეველი!
რაინდის ეპიტაფია
მიყვარდა სმა და ნადიმი,ამხანაგები რჩეული,თეთრი მიმინო მიყვარდა,ჩემს ცერზე შემოჩვეული.ვიცოდი მიჯნურისათვისცრემლთაღვრა, გაჭრა, ხელობა,რაზმის გაპობა სეტყვასებრ,ყაბახზე ცხენფიცხელობა;მომსხლა სიკვდილის ნამგალმა,საფლავს მქნა ჩამონაყარი,დავტოვე ცოლი ლამაზი,ცხენი და კოშკი მაღალი...ცხენი უკუღმა აჰკაზმეთ,ცოლმა დაიჭრას კავები,ხმალი ხელთ დამაჭერინეთდამიწებული მკლავებით,დაფას დაჰკარით მიმღერეთ,სთქვით შოთას ტკბილი ტაეპი.