პოეზია · ლირიკა
ყივჩაღური ღამე
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ყივჩაღეთისკენ თეთრი ტრამალიგააქათქათა მოზდოკის მთვარემ,გულის ნაწვიმი და ნატამალი,თუ რამე შემრჩა, ვიმღერო ბარემ...მენავეთათვის და მოგზაურთა! ―შავი ზღვის ნისლებს ამოვეფარე.
მოსჩანს სამშობლო, ივრის ვაზები,როგორც სასანთლე გაჩაღებული;შორიდან რაზე მელამაზები,გული მაქვს გულთან დაჯახებული!ნუ გამინათებ, ნურც გამიჩაღებ,ირმის ნახტომებს ვემარტოები;შავს ყურღანებში სძინავთ ყივჩაღებს,თავქვეშ უგიათ თოქალთოები.სიზმრად ხედავენ რომის პალატებს,გარმონს უკრავენ დონის ქალები,დარიალს ვეღარ შემოანათებსმათი ჭიხვინა ცხენის ნალები.როგორ გატორეს ერთხელ ტრამალი,როგორ ამტვრევდნენ გულის ფიცარსა;მაგრამ ვერ ნახეს ქვეყნად წამალიდა გამწარებით ხრავენ მიწასა!