პოეზია · ლირიკა
ყივჩაღის პაემანი
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
«...ერთი მეც გადავუქნიე,წვერიმც ვუწვდინე მიწასა...»მუხრანული
ყორღანებიდან გნოლი გაფრინდა,ყაბარდოს ველი გადაიარა,ისევ აღვსდექი!მუხრანის ბოლოსჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს.
ქსანზედ, არაგვზედ ისევ ჰყვავიანხოდაბუნები თავთუხებისა,შენი ტუჩებიც ისე ტკბილია,როგორც ბადაგი დადუღებისას.
ხოხბობას გნახე,მიწურვილ იყოროცა ზაფხული რუსთაველისა,ნეტამც ბადაგი არ დამელიადა იმ დღეს ხმალი არ ამელესა!
ტრამალ და ტრამალ გამოგედევნე,შემოვამტვერე გზები ტრიალი,მცხეთას ვუმტვრიე საკეტურები,ვლეწე ტაძრები კელაპტრიანი!
მაგრამ თვითონაც დაილეწება,დაბადებულა ვინც კი ყივჩაღად,მუზარადიან შენს ქმარს შემოვხვდი,თავი შუაზე გადამიჩეხა!
მოდი, მომხვიე ხელი ჭრილობას,ვეღარა გხედავ, სისხლით ვიცლები...როგორც საძროხე ქვაბს ოშხივარი,ქართლის ხეობებს ასდის ნისლები...
მოდი!გეძახი ათას წლის მერე,დამნაცროს ელვამ შენი ტანისა;ვარდის ფურცლობის ნიშანი არიდა დრო ახალი პაემანისა!..