პოეზია · ლირიკა
მთვარეში
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
როდესაც მთვარემ შეანამქერაუკვდავი ვერცხლით ჩემი სართული,სადღაც გაისმა ძველი დუდუკი,ძველი ოქროთი შემოსალტული...იმ ხმის სევდიან ელვარებაშიაინთო შენი საყურბეჭედი;გამოკრთა შენი სახე ბრწყინვალე...მაშინ შევძახე:წუთო,შეჩერდი!