პოეზია · ლირიკა
ნიკოლოზ ბარათაშვილს
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ვით ოქროს ფარჩა გადმოკიდული,ბრწყინავდა შენი ქვეყნის ბუნება;ჰხვდებოდნენ დიდი მთაწმინდელებიმთაწმინდის მთაზე შენს დაბრუნებას.
დაგვხვდა ილია ― ქართლის კლდეკაცი,სამშობლოს აზრი შუბლნატყვიარი;დაგხვდა აკაკი ― ბერი ბულბული,ვისი სიმღერის გული ტყვე არი...
ყელს შემოგეჭდო ვაჟა-ფშაველა,სტალინის დედა გეგებებოდა...და შენი ძვირფას ნეშტის წინაშეშენი სამშობლო ფეხზე დგებოდა...
გარს შემოგერტყით ახალი მოდგმა,შენი სიმღერის ცრემლნასხურები;შენს ნაგუბარზე ვინც გამოვზრდილვართ,ახალ ქართლის ბედს ვემსახურებით.
და ჩვენ გემთხვევით ფერფლს აჟღერებულსდა არა მტვერსა და მოჩვენებას,―შენს დაბმულ ქროლვას დაბორკილებულსდა შენს დალურსმულ გამოჭენებას...
გულში ატეხილ ქარიშხლის ღელვამსიკვდილის წყვდიადს არ დაგანება;გააფთრებული შენი მერანიმსოფლიოს გზაზე მიექანება.
და ხალხი, შენი დამბადებელი,ამონათებულ მზეს ეშურება;არ დაიღლება გული ხალხისა,თუ რაში ოფლით შეიწურება!