პოეზია · ლირიკა
პეტეფი
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
მან ამოიჭრა გული თავისი,ჩარგო მიწაში ― დაფნამ იხარა!და მით დადაფნა გმირი, რომელიცბრძოლის ქარცეცხლში არ დაიხარა!ჩვენც გვამხნევებდა, მოგვიწოდებდაბრძოლისკენ მისი ანდერძი წმინდა:სიყვარული და თავისუფლება,თავიდათავი, აი რა მინდა!სიკვდილის ფასით ვიშოვი პირველს,შევწირავ ყოველ სასიხარულოს,თავისუფლებას შენ შეგწირავდი,შენ, სიყვარულო!..ის იყო მტერი, თვალდამცეცხლავითავისუფლების ყველა მტერისა;ყორნის მუცელი საფლავად მისცა,სუდარად − წყევლა მთელი ერისა!ის ცეცხლის სვეტი იყო მგზნებარე,დიდება, ჩოქი და მეტანია!სალამს მივართმევ საქართველოდან,თბილისის ვარდი მომიტანია!ის ჩვენიც იყო, მოძმე მხედარიდა გამომთქმელი ჩვენი წყლულისაც;მისთვინ ფერხთ ვუშლი მუხლმოდრეკილიგაფანტულ ზურმუხტს გაზაფხულისას!ის ჩვენიც იყო, ჩვენი ძმობილი,როგორც დუნაის მოძმე მტკვარია!მასაც ვულოცავთ თავისუფლებას,დღეს ხომ პირველად გულდამტკბარია!დღესაც, უნგრეთის ხარაჩოებზევხედავ, დამდგარა, როგორც არწივი!ყველა მუშაკზე კეთილშობილი,იღწვის ხალხისთვის თავის განწირვით!დღეს შენ ზღვას ჰგავხარ, უნგრეთის ხალხო,შრომით ქარწყლდება შენი ტკივილი.დღეს თუ აქოჩრილ ზღვასავით გრგვინავ,ის იყო ― პირველ ტალღის ყივილი!