პოეზია · ლირიკა
შემოდგომა
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
რა მწუხარეა და რა ოცნებითოქროს ფოთლები მტვერში რეული...ეს შემოდგომა თვისი ძონძებით,წვიმა-ტალახში შემოთრეული.აბურდულია წვიმის ფაფარიდა ყველა სკამი ბაღში სველია,თითქოს არ არი არსად საფარიდა აღარც ვინმე მოსასვლელია...ძველს როიალზე უცნობი ქალიეთამაშება მოწყენით გამმებს...გასცოცხლებია ოცნება მქრქალი,წყლულებს გაუჩენს, თან დაუამებს!ჰქუხს როიალი... ნუთუ იპოვა?ალბათ, რომ ვინმე მოსასვლელია.მას ელოდება, მაგრამ ვინ მოვა? ―ეჰ, ყველა სკამი ბაღში სველია!ეს შემოდგომა შემოთრეულირა მწუხარე და რა შიშველია...მზე იბჟუტება რქამომტვრეული,სარკმლიდან მოსწვიმს...სულიც სველია...