პოეზია · ლირიკა
წვიმა შავ ზღვაზე
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ზღვამ ჩაშალა ნამქერადთეთრი ქაფის კრაველი,ტალღებიდან ამღერაძველი მესაკრავენი.წვიმის ჩანგი ჟღეროდა,გუგუნებდა ნაღარა,ზღვამ დასძახა ”ჰეოდა!”გაიწეწა ჭაღარა...ზღვა გავიდა მაღლარზე,ცას გაეფხვნა შხაპითა;დააბინდა მაღლა მზედა მიწაზეც დაბინდდა.შეჰკრა კუპრის სარტყელით,სჭექდა შემოკივილით;ზვირთი ზვირთში დათხრილიინჩქრეოდა ტკივილით!ჰგავდა შურისძიებას,ზღვა არ იყო ჭკუაზე;თითქოს იგი მიებათდამფრთხალ ცხენის ძუაზე.ზღვამ ხურვება დაახშო...ზღვა დალაგდა თელილი,როგორც სუფრა სავახშმო,წყნარად გადაფენილი.ძირს მძივთა ნალეწებიმოფანტულად ეყარა,მთვარის სირმა ბეწვებითქათქათებდა ქვეყანა.გვიყურებდნენ ვარსკვლავნი,როგორც ჯიხვის თვალები;თვლემდა გაუნასკვავიტალღა ნაბურთალევი.