პოეზია · ლირიკა
წეროს თოვლი
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
მზემ შეალბო შეყინული ბზარები,დნება წეროს თოვლი:რეკენ ყინვის იისფერი ზარებიუკანასკნელ თრთოლვით.
უკანასკნელ სიკვდილამდე შენთან ვარ,უკანასკნელ სულის ამოხდომამდი,სიჭაბუკევ! ხელში გამიქანდები,როგორც ზღვაში გაქროლილი ხომალდი.
მომე ჭიქა, სადღეგრძელო ახალი!მომე გული, მერე გამაქვითკირე!თუ მოგესმათ ხერხემალის ჭახანი,წეროს თოვლში, წეროებო, მიტირეთ.
თოვლს წაჰყვება ჩემი ახალგაზრდობა,ის მეორედ აღარ გალამაზდება:ლექსიც ჩქარა, ქალის სიყვარულიცა,წყეულებმა არ იციან დანდობა!