პოეზია · ლირიკა
მაშ, რა ვუყოთ, პოეტებო
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
გადეყარა ნარიყალასნაცრიანი ბური...ხაში,ხილიდა თონიდან ამოყრილი პური.თაბახი და საზანდარი,მზე შინა და გარეთ -ეგებება მზეს თბილისითავის ექვსი კარით...
*მიეგებეთ,ვინც დამწვარა,როგორც საათნავა!განა გიცდის სიყვარული,ადგება და წავა!მაგრამ ისევ ილაპლაპებსმტკვარის ლურჯი გავა,ქაშუეთის ჩუქურთმებიფასკუნჯების თავად!
*განა გასძლებს სიჭაბუკე,ვაი, შენი ბრალი!ხელებშუა გაქანდება,ვით ნიაღვრის წყალი,ისევ ისევ დამწიფდებავერის ბაღში ბალი,აბანოდან ამაივლისთვალციმციმა ქალი.
*განა ლექსი ლექსი არი,თუ დარჩება მუნჯი?პოეტებო,გულსაც უნდაბერტყვა, როგორც ხურჯინს!..ჰკივის თათრულ სიმღერებითმწველი იეთიმ-გურჯი,სწვეთს ღვინოში ჩაწობილიფიროსმანის ფუნჯი.
*მიეგებეთ ოქროს მტვერში,სიტყვა უნდა განდაგანა,ბესიკსა და საათნავასსიყვარული სწამდათ განა?ხმაში უნდა ვეფხვის ძალი, -სამაია სამთაგანა!
*მაგრამ ლექსი გადურჩებაიმ ძველ ნააჩრდილარს?სახედარზე წითელ ბოლოკსდა ჭიანურს მტირალს,მეტივეს და თივის ურემს,წყნეთურ მაწვნის ქილას? -
მაშ, რა ვუყოთ, პოეტებო,ამ თბილისის დილას?
1930