პოეზია · ლირიკა
თუშის ქალი ალავერდობაში
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ერთიც დაჰკივლე თუშურად,ქარს შეუერთდი ქარშივე,ფრთაგატყორცნილი არწივიფრენაში გაიკავშირე.
პირანთებული ჰშვენოდი,გადაქნეული ხმალივით,შავთმაჩაშლილი ქალწულიმოჰქროდი ქარიშხალივით.
ქვაბების ნაორთქლარ ნისლშიღრეოდა თუშთა ყრილობა.ქუსლამოკრული ქურანიმიჰქროდა ნიავქარული;
შენი მხედრობა მიყვარდადა შენი თავდახრილობა,შენი მოხედვა, ხოხობო,და სიკისკასე ქალური.
ხვალ ყველა დაგაშაირებსალვანს, ბახტრიონს, თიანეთს,ერთმუხლად გამოშვებულიცხენი რომ გააფრთიანე.
და თითქოს მოსწყდი მიწიდან,ჰქროდი ხმელეთის გარესა,სიგრძე და განი სად იყო,სულ იქროლებდი ზღვათამდე;
გინდოდა ცხენის ქროლაშიგასწრება ნიავქარისა,ვარსკვლავიანი ღრუბლებითითქოს შენს სახეს ჰხატავდნენ.
შორს შავარდენი მოგდევდა,შენი გმირობის მაყარი,შენი კბილივით ელავდნენმთები რთვილგადანაყარი.
ვისკენ მიჰქროდი, საითკენ,სივრცეში შეუხედარი,ვის მისძახოდა შენი ხმა,ვინ იყო შენი მხედარი? -
შენს სიყრმის დილას მისდევდი,შენს ტურფა ყმაწვილქალობას,შენს დაშუქებულ მომავალს,ხვედრით რომ დაიმსახურე.
და ხმოვანებით ციური,ვით იდუმალი გალობა,ჯირითის ქარში, მესმოდა,ჟღეროდა შენი საყურე.
ჩემს სიჭაბუკეს მიჰგავდი,ჩემს აღტაცებულ ოცნებას,ჩემს ღელვას ჰგვანდა გაქროლვადა შენი დაცხენოსნება!
გავა დრო, განა შემხვდებაკიდევ მე შენი ყურება?სხვა გაზაფხულის წვიმებიმწვერვალებს დაეწურება.
სხვა იჯირითებს, სხვა იმღერსსხვა მზეში ნაზიარები...ისევ დარეკავს მთებიდანმიმინოს ოქროს ზარები...
1934