პოეზია · ლირიკა
რუსთაველს
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
რად არ გვაძინებ ღამეებს,ტკივილო დანაკარგისა?„ღვთის ქვეყანაში“ რა გინდა,თავად ღმერთი ხარ ქართლისა!
რად გეძებთ იერუსალიმს,ქართლიდან რისთვის წახველი?ხომ საქართველომ ერთადერთსშენ მოგილოცა სახელი!
რად გაეყარე სამშობლოსტკბილ მიწას, დასაფიცარსა?ალბათ იცოდი: ქართველნივერ დაგაყრიდნენ მიწასა!
თუ დაგხედავდა თამარიკუბოზედ ელვა-თვალებით,ალმურში გადადნებოდნენ,რუსთველო, შენი ძვალები!
დამყურებულო მწვერვალო,დაჰხედე საქართველოსა,ილოცოს ერმა ქართველმა,რაც ძველად ჩოქით ელოცა!
არ დაშრა შენი სიმღერა,არც სიმი დასწყდა სანთურსა,ნუ მოშლი საქართველოშისიტყვას და ლექსსა ქართულსა!
ჩვენს მაჯას მარად აცოცხლებსშენი თქმა - ნათლის მთოვარი,შენი ღვთიური სიმღერისგამოქროლვანი, თრთოლვანი...
წამოდი, ჩვენო არწივო,მოქანდი გულფიცხელადა,ჩამობრიალდი თბილისშიმოფრენილ ცისარტყელადა!
დაბრძანდი მთაწმინდაზედა,გაყაროთ ლალი, ფაზარი,მოდი, მონახე აკვანიდა შენი ნაემბაზარი!
დაგვხვდებით, მთა-ბარს დავამტვრევთსასიხარულო ელდითა!ვცოცხლობდით, უფრო ვიცოცხლებთ,რუსთველო, შენით, ერთითა!
ან როგორ გაისაძლისეშორყოფნა, სევდა ღამური? -შვიდასი წელი დაქანდაარ გინახია მამული!
ბროლის ცა - მტკვრის და რიონის,მთანი დამდგარნი გრეხითა, -ჩამოდი, ამერ-იმერიჩამოიარე ფეხითა!
მით ღონეს გაუძლიერებვეფხვურად შენამტკიცარსა,სიკვდილს არ ჩაბარებიხარ, -ჩაჰბარდი ქართულ მიწასა!
1960