პოეზია · ლირიკა
თავადინა
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
(წიგნიდან „ყაბახები“)
თითქოს მთვარე ხარ ნასახადარიდა ძველის ძველი თითქოს ლაურა;თეთრ კვირეებში მეაზნაურა,როცა ჰრეკავდა თეთრად საყდარი!
გერბიან ეტლის გამოჭენებითძველ ბაგრატიონს გაენავარდე,მე მაწვალებდა შენი ხაბარდა -ნაზი ქიმერის გამოჩვენება.
მოჯირითეში რომელს აირჩევ,რკინის რიგებში მკერდი მენთება...შენი თმა ველურ ორნამენტებადუთლიათ თითქოს ბნელ ჯავაირჩებს.
გავალ ყაბახზე შენი მსურნებივნახო ჯირითზე ჩემი მსაჯული;მაგრამ, რახტები და სამაჯურივეღარ უძლებენ ატლასის სურნელს.
მე წავალ სიონს: დამღვრჩალ ეთერშიდიდიხნით სულმა რომ იგვიანოს,შენ კი ბანალურ ფორტეპიანოსადარდიანებ ცივ სითეთრეში!
უიმედობით გახსნილ ფანჯარასდა მკვდარ თოვლებში დაღლილ ლაიკებსჩემი ოცნება აღარ დაივლებსდა ატირდება როგორც ანჩარი!
როს ვორონცოვი, დამდგარი ნაპრალსშენთან გადივლის მთვარიან სახლებს,შენი გვარიდან ავშლი სახელებს -შეშინებული და ნამთვრალევი,ვეჯირითები კვლავ შენს წინაპრებს -მე, მირაჟული დატრიალებით.
1918