პოეზია · ლირიკა
აზნაურ ასულს
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
შენ ყელგამოჭრილს ჰგევხარ ჯეირანს,მეუცნაურა შენი სახელიდა მარტო შენი თვალები მჯერა,როცა დგებიან მოყაბახენი.
როცა მთვარეზე გავალთ ოროლი,უზანგში ფეხი შედგება ცხელი;მაშინ ეგ ტანი აზნაურულიწამოვა, როგორც სვეტი ცხოველი.
დატრიალდება გარს მირაჟებიდა სამუდამოდ ვიქნებით ორნი,გვაჯირითებენ ჩქარი რაშები,სანამ მკერდებში ჩადგება ბროლი.
ჩვენ გაგვიტალღებს მთვარის მორევიდა შეგვაშინებს მთვარის დიდება,შენს თავს მომტაცებს მე მოურავი..........................................................
როცა დაჯდება მზე - დღის ყეენი,შენ გამოჭრილი გექნება ყელიდა ხორბლისფერი, ძვირფასი ხელი,გაქცეულ ფაფარს დაეკიდება.
1923