პოეზია · ლირიკა
silentium
არავინ, გარდა დუმილისა და ისიც ყველგან;ელვის კუდი რომ ჩაიკლაკნა და გაქრა მყისვე,იქ ჩაილია ჩვენი თვალები.
ხეებს, როგორც პიქტოგრამებს ვათვალიერებ,ფოთოლ_ფოთოლ თავს რომ კარგავენ;მენატრება მათთან ყოფნა და ჩრდილების საგა...
მხოლოდ გულში გავიმეორებ უხსოვარ მოტივს,მოსათიბ ბალახს რომ აშინებს და ახსოვს მთიბავს-მივიწყებულ ცელს- პირს რომ უფხავებს.
გაავლე ხნული,გაყამირებულ უთვალავ გულზედა მარცვალი მიმოაბნიე და აწვიმე ცის თვალებიდან...
მოვა ჟამი და მოიმკიან ისეთ მოსავალს,რომ ბეღლები და ხორგოები ვერ დაიტევენდა მშიერ ბავშვებს მარცვალ_მარცვალ დაურიგებენ.
ფეხადგმული მიწა მე ვარ _სიტყვამ ჩემში ფესვი გაიდგა..აქ დუმილი იბადება და შენამდე მოსასვლელს ვეძებ.
silentium _ დუმილი /ლათ/