პოეზია · ლირიკა
მანოლა
"ძველად... აბანოში წამსვლელი ქალები დილაადრიან სისხამზე მიდიოდნენ და საღამოთი ბინდისას ბრუნდებოდნენ, რომ მათი გამგზავრება მამაკაცის თვალს არ დაენახა"
"ძვ. თბ. ლიტ. ბოჰემა"
შენ აბანოდან გამოდიოდი,მარტო კი არა, ქმართან - ხელკავით,და ბოტანიკურ ბაღის სიოთიგეგრილებოდა ხუჭუჭი თავი.
მე შეგამჩნიე! და მკერდის ტალღითგავაპე ხალხი და შენ წინ შევდეგ,აწითლდი, როგორც წითლდება ბალღისაკუთარ დედის დატუქსვის შემდეგ.
არც კი გრცხვენიან! ვით ალამდარი,აფენ შენს სხეულს ვაჟის მახლობლად.აბანოს ბოხჩით მოგდევდა ქმარიდა ზედ ეწერა: "ჩემი სახლობა!"
როგორ მიყვარდი! ასჯერ, ათასჯერ,მითქვამს ეს სიტყვა ჩემს გულში წინდად:ახ, ვიკისრებდი ყოველგვარ სასჯელს,ოღონდ მის თითებს შევეხო წმინდად.
ეხლა? რა მეთქმის? ვნების ონავარსგეტყვი, რომ უკვე დაეშვი ტაფობს.გიცქერ საჯაროდ ნააბანოვარს.და ეგ სიწითლე ყველაფერს ამბობს.
მითხარ, რად იყავ შენ ალეწილი?მითხარ, რად შეკრთი აგრე ძალიან?შენს სიწითლეში მე მიდევს წილი?თუ ეს აბანოს ორთქლის ბრალია?
1935