↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"

პოეზია · ლირიკა

მახაჯირი

გალაკტიონ ტაბიძე 1891–1959

2013-09-133 წთ საკითხავი95279 ნახვა

—
ჩემმა სამშობლომმშვენიერმა,რაც ნახა ჭირი,რაც მახინჯთაგანგანიცადაჟამთა მოღრუბლვით,რაც ნახა ჭირი,ვიგონებ მასმე, მახაჯირი.მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
დაგვსაჯა ბედმა,იმ შავბედმა,და გასაჭირიგაჟღინთა ნისლის,ცრემლებისადა სისხლის გუბით.თიხას დიხაშხოს,თუ ფხვიერსავგრძნობ, მახაჯირი.მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
რა დამავიწყებსფირუზისფერსტყესა და ნაპირს,მაღალ მთებითადა ერცახუსვარსკვლავით ტყუბით,ჯახში, ჯახირში,ჭაობებში,ხაშმში - მახაჯირს -მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
რაა გარშემო?სევდა, ანძადა მოაჯირი.ქანაობს გემიქარისა დატალღების ჩხუბით.რა საჭიროა,სადაც მივალმე, მახაჯირი,მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
ცაზე ღრუბლებისმობნეულიწყება ხშირ-ხშირი,ცივა და ბაქანსწვიმა ასხამსღრუბელთა რუმბით...ვერ ვეღირსებიჯარს და ჯირითსმე, მახაჯირი...მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
იმედს არასდროსარა ჰკარგავს -ვინც ომს აპირებს;უიმედოამხოლოდ ქაჯითვალირიბ უპით.ერთი იმედიუცხო მხარესმიმაქვს მახაჯირს,მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
მალე მაისისმხურვალე მზესხივებს დააჭერსდა არემარემოირთვებაყვავილთა ჯგუფით.რომ გამახსენდე,გაზაფხულო,მიმაქვს მახაჯირს,მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
არა, არააყველა გზებიგადანაჭერი,მჯერა მხურვალემზე დაგვიცავსელვარე შუბით.თვით სამარეშიცამას ვიგრძნობმე, მახაჯირი,მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
როცა წარსდგებადიდებულიმომავალის პირსაფხაზი მზითა,ოსმალო კიჭუჭყით და წუმპით -აი, იმ დღისთვისდღეს განწირულსმიმაქვს მახაჯირს,მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
გარდავა ბნელიუფსკრულებისმღვრიე ნადირი.აღმოსავლეთიმოირთვებაცისკრის ალუბლით,მომავალ დროშებსეხლავე ვგრძნობმე, მახაჯირი;მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
თუ გაიელვებსიმათ თვალწინჩვენი ხანჯალი,ჩონგურს ძველებურსთუ სიმებიისევ გავუბით,კვლავ შემოვძახებძველ სიმღერასმე, მახაჯირი.მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
იმ ნადირობით,ცხენოსნობით,ხმით პირდაპირით,ღვინით, სიმღერით,მშვიდობიანსუფრით, საუბრით,სტუმრებთან ერთადვერ დავტკბები,მე, მახაჯირი...მშობლიურ მიწისერთი მუჭა თანმიმაქვს უბით.
აწიოკებისდა დანგრევისხანგრძლივი ძირი...მე მაგონდებამამა, დედანათელი შუბლით.იმათ ფერფლს მარადვენაცვლები,მე, მახაჯირი,მშობლიურ მიწისერთი მუჭათან მიმაქვს უბით.
აი, რას ვეტყვიაფხაზეთისმომავალ გმირებს:არც უსასო ვარ,არც ცრემლებიმდის ღაპა-ღუპით,ჰგრძნობდეთ, მოძმენო,მწუხარებითჩვენ, მახაჯირებს,მშობლიურ მიწისთვითო მუჭათან მიგვაქვს უბით!
1941
გალაკტიონ ტაბიძე

ავტორი

გალაკტიონ ტაბიძე 1891–1959

გალაკტიონ ტაბიძე (* 17 ნოემბერი, 1891, ვანის რაიონის სოფ. ჭყვიში ― † 17 მარტი, 1959, თბილისი), ქართველი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს სახალხო პოეტი (1933), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1944), XX საუკუნის ქართული პოეზიის ერთ-ერთი უდიდესი წარმომადგენელი, ლიტერატურული დაჯგუფების "ცისფერი ყანწები" ერთ-ერთი ლიდერი. პოეტის მამა -…

ყველა ნაწარმოები (1764) →

გალაკტიონ ტაბიძე: სხვა ნაწარმოებები

მსგავსი ნაწარმოებები

დესპანი