პოეზია · ლირიკა
დიდი ხმა
ეს ზეცა ზოგჯერ აუნთებს სისხამსღრუბლის ხომალდებს თეთრაფრიანებს;ღამით მეწამურ ყვავილებს ისხამს,დღისით მზის თვალებს შეაბრიალებს.ხან მთვარის შუქით გაინაზება,ხან შვიდი ფერით ველებს ანაზებს…ხან გაიელვებს და შემაზრზენიქუხილის ხმები სწუხს ქვეყანაზე.მაგრამ არ არის, ცავ, თუ ბავშვივითფანტავ ღრუბლების ბნელ ფარატინებს;მე გეურჩები მკლავებგაშლილი,ჰა, შტამაგონე, ან ამატირე…მწამს, შევაშფოთოთ თვალანახელიათასი მნათი, ოქროს ჟინჟილა,მწამს, ჩააჩუმოს ცათა ძახილიაბობოქრებულ მიწის ყიჟინამ…მწამს, გაიგონებს ზღვა თუ ხმელეთი,თვითონ კირჩხიბი და თვითინ მარსი,რომ ქვეყნად ცოცხლობს მნათობი ერიდა არსად კიდევ იმისი მსგავსი.
1938წ.