პოეზია · ლირიკა
ოქროს წვიმა
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
როცა წვიმა აპრილისატყეებს აზანზარებს,როცა ცაზედ ცისარტყელამშვიდჯერ დაიკოკროს, -მაგონდება: თავს ვუშვერდითპირქაფიან ღარებს,და გვჯეროდა: სქელ ქოჩრებზედაგვდიოდა ოქრო...
ირმის ძუძუ შხაპუნებდა,მინდვრებს ესეოდა,ცისარტყელა ბრიალებდა,ვით ხოხობის ყელი,ჩვენ კი -ოქროს ხუჭუჭებისიზმრად გვეზრდებოდა...ხუჭუჭები, ხუჭუჭები,ოქროდ დასახვევი...
ახლა აღარ ერეკებაიაგუნდებს წვიმა,არც ოქროთი იღებებაგაზაფხულზე თმები,ჩვენი სოფლის ორღობიდან,სადაც თოვს და ცივა,დავიფანტეთ, დავიქსაქსეთ,გასაყარი გზებით!
- სად ხართ, ჩემო ცანგალებო,ცეროდენა ძმებო,წვიმამ პირი მოიქაფა,დუღს ღარები სავსე,გამოვცვივდით თავშიშველა,ისევ მივეგებოთ,ოქროს შხეფში გავსრიალდეთ,ოცნებათა ნავზე!
1926