პოეზია · ლირიკა
შეღამების შემთვარული ნაყოფი
მთვარის სიგრილის ელვარება დააქვთ არეებს,სად ტყეებს ცივი დუმილი დარჩათდა ჩამავალი სინათლეაახლა მინდვრის დიბა და ფარჩა.
შეეცილები შეღამებას შემთვარულ ნაყოფს,თუ მოლოდინის ჟრუანტელში გიჭიმავს წამიდა დგახარ ისევ ტყეების ფერხთით,ჩაძინებული გუგულებისსიზმრებიდან დაძრულ ბილიკზე,და გაფიქრების ნირვანაში მცურავი იჭვი,უკანასკნელი სანთელივით კარგავს სინათლეს.