პოეზია · ლირიკა
გაგონებაზე ამ სიტყვების
თურმე სევდასაცდაჰყოლიამისი საზღვრები,ჭმუნვა – როგორც მზე,უპეებშიცრემლებს აშრობდა,სიტყვებს, რომლებსაცვერასოდესგავისაზრებდი,იყო – “ძვირფასო,მაპატიე,უნდა დავშორდეთ”.
თურმე კოცნასაცშესძლებიატუჩზე გახუნდეს,იყო მოხუცი,შინაგანადმუდამ ბავშვობდე,მათხოვარივითვაგროვებდი,ვნების ცივ ხურდებს,პასუხად კი რა? –“მაპატიე,უნდა დავშორდეთ”.
ზამთარია დაფანტელებისფარფატა პეპლებს,ალვებს კი ირგვლივ,დათოვლილთ დაცამდე აშოლტილთ,არ ვეწევი, თუმც დავამსხვრიე,მაინც საფერფლე,გაგონებაზე ამ სიტყვების –“უნდა დავშორდეთ”...