პოეზია · ლირიკა
ჯაჭვგაუხდელი
თავმოძულებულს თათრის ბეგარით,გაალმასებულს სპარსთა უღელითძილშიაც ეცვა ქართველს ბეგთარი,სუფრაზეც იჯდა ჯაჭვგაუხდელი.უკანასკნელი თურქთა ასკერისასჯერ ხომ მაინც მოხვდა მახვილი,წყლულს იშუშებდა შუბლდანასერი,დარბაზებს დგამდა ომგადახდილი!
ცხარე ბრძოლიდან მობრუნებული,გაგრილებული რკინის პერანგით,თვალს აგელებდა, რომ უნებურიარ დასცემოდა მზირი ვერაგი.
ხნავდა თუ ვენახს ხარდანს უცვლიდა,გარჯა თუ ლხინი ჰქონდა ახალი, _თანდაყოლილი დედის მუცლიდანყველგან თან ჰქონდა ქართველს ფარ-ხმალი.
რწმენა და ენა ბევრმა იცვალა,მხოლოდ ის დარჩა მარად უცვლელი,ტაძარს აგებდა, _ ეცვა წვრილთვალა,ვეფხის წიგნს სწერდა ჯაჭვგაუხდელი.
თავმოძულებულს თათრის ბეგარით,გაალმასებულს სპარსთა უღელითძილშიაც ეცვა ქართველს ბეგთარი,სუფრაზეც იჯდა ჯაჭვგაუხდელი.