პოეზია · ლირიკა
სიტყვა
შრიალებს სხეული,ვერხვივით შრიალებსწაქცევის შიშით...იმ ბოლო სიტყვამდეპირველად, პირველისბაგიდან ვიშვით.ჩემს მკერდთან ეძებეთ,ისარი, რომელიც სამიზნეს ასცდა.რა ჟამი დამდგარა, ჟამი უჟამურიუსიტყვო კაცთა.
მე მაინც გავრითმე, ლექსებად ვაქციესიტყვების ფეთქვა...მამაო, უსიტყვო წყვდიადშივით გასძელ? ან რაი გერქვა?
_ სიტყვა ვიყავ!ვიყავ მუდამ!სიტყვა ვარ დასიტყვად ვრჩები!სიტყვა _ თქვენი გადარჩენა.სიტყვა _ ჩემი განაჩენი...ერთი დიდი სიზმარიაყოველივე დანარჩენი.
სიტყვების ტყე...სიტყვების ტყვე...სიტყვა _ სეტყვასიტყვა _ ტყვია.ირგებ სიტყვებს, როგორც გვირგვინსქვემძრომი და თვითმარქვია,როცა სიტყვა ტლუთა ტყვეაიფოთლება ანარქია.
სიტყვა _ სული, სიტყვა _ სრული...სიტყვა – სევდა. სიტყვა _ დედა.თუმც შვილივით ვზარდე სიტყვადედასავით დამიბერდა.ერთი სიტყვით,მხოლოდ სიტყვისმსახურება დამებედა.
სიტყვა _ მკვლელი. სიტყვა _ მჭრელი...სიტყვა _ ჭრელი, სიტყვა _ ხაზი...სიტყვა _ ნება. სიტყვა _ ვნება,ტკბილი, როგორც ალვახაზი,ლოცვის მტევნებს დაიმშვენებსუსიერ ველს, უსურვაზი...
_ სიტყვა ვიყავ!ვიყავ მუდამ!სიტყვა ვარ დასიტყვად ვრჩები!სიტყვა – თქვენი გადარჩენა.სიტყვა _ ჩემი განაჩენი!ქარია და სიზმარიაყოველივე დანარჩენი...