პოეზია · ლირიკა
თოჯინების სახელმწიფო
ნეტა, ვისი ხელი გმართავთხისთავიან კაცუნებს,ხმა უცხოა, რიხი უნდო,თქვენ ტუჩებს აცმაცუნებთ.ვერას ხედავთ, ვერვის ამჩნევთ,ასე ვინ გაგიმეტათ?და კვლავ ვრჩები გათოშილიბეღურების იმედად.ვინ გიწოდათ თოჯინებიშუშისთვალა მაცილებს?თუ ხისა ხართ, როგორ აფრქვევთსიძულვილის ბაცილებს?როცა წამით ხის კაცებიხის ტახტებზე ისვენებთ,რომელ ხისგან გამოგთალესნეტა, თუ გაიხსენებთ?რომელ ტანჯულ მიწას შერჩათქვენი ძელქვა ფესვები?თუ წამომცდა, ვაი, დედა,ზიზღით შემომესევით.ან რა ერქვა იმ ფაბრიკას,თქვენ რომ ასე გაგთალათ?ზოგი მუნჯი, ზოგი გონჯი,ზოგი კიდევ ცალთვალა.დამღა გადევთ უცხოურიქართულ ხისგან გათლილებს,ხე ჩემია, ჩემი მიწის,მე ეს მიწა მატირებს.ნეტავი თქვენ, კაცუნებო,თქვენს ფუჭ ფუსფუსს შევნატრი.თოჯინების სახელმწიფო.სახელმწიფო თეატრი.