პოეზია · ლირიკა
ადამიანებს ჩაუქრეთ შუქი
I
მე უკვდავების სხვა ნაპირი მაქვს,ლურჯი ტალღიდან ამონაზარდიჟამი მიხევდა შუბლის მზისფერ ტყავს,ეტვიფრებოდა გვირგვინს “საზარი”.
ჩაასხით მთვარე ღრუბლის ყალიბშიმზე კი მიუგდეთ უბის ქვაბულებსჩააქრეთ შუქი, რადგან ალიბიკვართად ფარავდეს მახინჯ სხეულებს.
აავსეთ თასი ჭრელი ცრემლებით,ჭრელი სულებით შეესხით დროშას,აკნავლდებიან მიწად გრდემლებიდა სარეველას დაარქმევთ შროშანს.
უბადრუკებო, წამში გაცვლილნო,ჩაყუდებულნო ალმასის ქვევრში,დაბრიყვებულნო, ხან სასაცილნო,ამოვლებულხართ ოქროსფერ მტვერში.
დაანთეთ თეთრი ვარდის კოცონიიასამნები დაღვარეთ ფერფლადღრუბლებზე კოჭლობს მთვარე ობოლი,თქვენ კი სიკვდილი დაიდგით ძეგლად.
შეირყვნა თვითონ კავკასიონიც,ანტარქტიდამდე ჩაცოცდა ლოცვამიწად აღარ წევს გალაქტიონი,ღამის დარაჯად მოფრინავს ხოცვა
ჩვენ სარკეებში დავიმალებით?ნიღბებს ვუპოვნით მარადისობას?თუ აგვეხსნება თავის ქალებიდა მიეთვლება უვარგისობას
იქნებ გვირგვინი მოირგოთ კვართადან სკამის ფსკერზე ელოდოთ შვებას,დადგეთ ცერბერად ნამუსის ზღვართანანდა ხორხები მიუგდოთ ყეფას.
იქ, სისპეტაკის მერიდიანზე,რა ავიტანოთ? ხორცის საწმისი?როგორ გავივლით? მე? რითი? ჟამზე?!თუ გავატარეთ მზეზე სადგისი! . . .
რას ელოდებით? ჩაიცვით ჩქარა!თვით სარკეების მოდის ამალა,თქვენს არსებობას დღეს ჰქვია --- არა!ხომ ხედავთ, დარჩით ჩონჩხის ამარა
II
გუშინ ჭაობზე წამოწვა ბედითმა დაისველა ტორფის შლამებში,საოცარია სიკვდილის ხედიიასამნების ბოლო ღამეში.
გასული ვიყავ, ტალღებს ვცელავდი,დედამიწაზე მე რაღა დამრჩა?!ჭმუნვა ისმოდა გონგის ც’ესტ ლა ვიესულ სხვა ჰანგები მესმოდა შარშან. . .
პოსეიდონმა მიძღვნა გავაზი,და ოკეანის ფერდებზე ვნისლობმიყრდნობილი ვარ მიწის ლავაზე,ჯერ კიდევ ცოცხალ სხეულებს ვსისხლობ.
და სანამ ტოკავს სული სივრცეში,იდუმალების ქერქზე აბოტებს,მისთვის უცხოა გარდასვლის თქეშიდა არ მიჰყვება ჟამის წალკოტებს.
მე უკვდავების სხვა ნაპირი მაქვს,სულო სხვა ტალღიდან ხარ ამონაზარდიტყვია მიხევდა შუბლის მზისფერ ტყავსვერ დამაწერეს წლებმა __ “საზარი”
თეთრი მომავლის მოდის ორეული,მზეს დააფარეთ ფარდები მუქი,რომ კეთროვანი მალოთ სხეულიადამიანნო, სანთლებს ესროლეთადამიანნო, ჩააქრეთ შუქი. . .