↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"

პოეზია · ლირიკა

ადამი

გულუა დათა

2026-07-183 წთ საკითხავი2289 ნახვა

—
Iფეხზე ადექით, ცოდვილნო, ფეხზე. . .პროცესზე ბატონი ჟამი შემოდის.ყური მიიდეთ ანაზდად მკერდზესულის ბორკილი იგრძნეთ გემოთი!
ადამ, ადექი, შერყვნილო სისხლო,მოხსენი ხორცი ჩრდილების წყლულებს,წაჰგლიჯე აპკი, რაც შენში ბირთვობსდა ჩაუცურე თვალები ლულებს!
–შეშინდი? ღიმილს მგვრის ეგ სუდარა,რომ დააფარო მომავლის ნაყოფს,რად გვინდა შენი ბილწი მუდარა,ჭეშმარიტებას ვერცხლით რომ ადნობს?!
გველთა ტოკვაა შენს თეთრ სტომაქში,შხამის ბუყბუყი სველ ბაგეებზედა გახრწნა არის შენი ქომაგი,ყრუ მოძრაობა ლურჯ სარკეებზე
როგორ დაგილპა ნაყოფის ფერი,რა უძრავია გალაქტიკები,რა უყავ შენი ქერა აბელი,რად დაგვიშენე ანტარქტიდები?!
IIფერადი წამის ნაცადი როკვა,ჟამის ქუსლები, ტომი, ბელადნი,ათასი ვერცხლი, ნაგვემი, ცოდვაგოდოლნი შოლტად ნაჭედნი ცამდე
იმპერიები, ოქროს ტახტებიდა სისხლიანი სარეცელები,ოკეანეთა ცხელი იახტები,სიკვდილის თლილი სარი, ცელები
არტურის მრგვალი მაგიდის რაინდნი,ღირსება – თეთრი კილიმანჯარო,ხან ბეთჰოვენი, ხანაც ჰაიდნი,მეფისტოფელი – პლანეტის ჯაყო. . .
ყელზე მიმხმარი რამდენი სიტყვადა ანარეკლნი დანალეწები,მძივად ჩაყრილი გულ-მკერდზე ტყვია,ამოხეთქილი ქვაზე ლერწმები.
რამდენი ბრალი გვასხია ლაქად,თავის მართლება გვიგუდავს ერთ ქალს,სარკესთან პასუხს ვის გასცემ ადამ?თუ ისევ წახვალ მიახრჩობ ევას?!
არ გაიხადო, არ გინდა, თორემუთვლელი ვირთხა ამაზრზენობისდაგივლის ტანში, დაგიმტვრევს მორებს,არ დაგიტოვებს ძაფებს ზნეობის
თუმცა ზნეობა? რომელი ძაფი,ქრისტეს ჯვარცმისას რომ გაწყდა მიწად?!თუ ამღვრეული იმ ვაშლზე ქაფი,რომ მიირთმევდა ედემში ფიცხად
თუ სასთუმალზე ევასთან კვნესადა დედამიწის ჩამსხვრევა ორადაბელის შავი დაკრძალვის მესადა სისპეტაკე ქცეული ჭორად. . .
გააპო ქველი დარდის რითმებიამაოებამ, ამაოებამდა დღეს დილაა განაფითრებისად სათნოება? ხარ სათნოება?
მე ჩემს ფიქრებში კვლავ ჩავიშლებიდა ეს წამებიც გარდავლენ მალედარჩება დედის გლოვის ხავილი:რას სჩადი აბელ?!რას სჩადი აბელ?!

III

ჩაქუჩმა სწრაფად დაჰკრა ვერდიქტი,მზე ღრიალებდა დამნაშავეა!იმედს ვფურცლავდი როგორც პოეტიდა თან ვყვიროდი: მზეც ხომ შავია?!
და მე ვიდექი ასე შიშველიყრუ, უბინაო, ნაღალატარი,მოტყუებული ნომერ პირველიდა დღეს დამცვივდა ლომის ფაფარი.
მე მირჩევნია სიკვდილის ჩაცმა,მშიერი ვსდიო მიზანს მიუვალს,დღეს ვუღალატე მე ქრისტეს ჯვარცმასდა მივეფარე ვერცხლის იუდას. . .
უფალო ერთო, ძლიერო, მთელო,უზენაესო ზღვათა და ცათა,შემინდე ჩემი ცოდვანი ღმერთოდა დამაბრუნე შენს მზისფერ კართან
შეუნდე სისხლი, ვაება ცოდვილთშევეწირები ცოდვებს ზვარაკად,თუ გინდ მას შემდეგ შთამომავლობას,ეს ჩემი ძვლები დარჩეს არაკად
“ყოველმან ჩემმან სანთელთ მპოველმან”შეხედეთ ფრთიან გამოქვაბულებს,შეხედეთ ჩემი აფრები თრთიან,რომ აღმაფრენით შეეხოთ გულებს
როდემდე ვიდგეთ ცოდვის ქვიშებშიპირამიდები ყვირიან: სანამ?პასუხი მედგრად მოსჩანს სილებშითვისი უკვდავი სახელით ---- ადამ. . .
15.06.2003თბილისი
გულუა დათა

გულუა დათა: სხვა ნაწარმოებები

მსგავსი ნაწარმოებები

დესპანი