პოეზია · ლირიკა
გვრინი
დალი ცაავას ხსოვნას
მშვიდი ტაროსი. ქარი უვნებოდა ძილისმგვრელი შუადღის რინდი...წყალმა იცის და არ გეუბნებაბეწვის როდისღა წაიღო ხიდი...წიოკობს კრუხი, ბატის აღალი,თავაღერილი, ღელისკენ მიდის...ვის დარჩა შენი ჭერხო მაღალიდა მზის ნაჭვრეტი სარკმელი დიდი?შენი ეზოდან გიღრენს მყეფარი!შრიალებს ცაცხვი — შენი დარგული!თუ გინდა მიწას ამოეფარე,უცხო, უმწეო და გულნაკლული...ნეტავ ამაღამ დაგაძინებდნენდა ნაღველს აღარ გაგიძაღლებდნენღობეს აკრული ლოკოკინები —სინათლით სავსე თეთრი სახლები.