პოეზია · ლირიკა
შეიყრებიან ღრუბელნი
შეიყრებიან ღრუბელნი,საფშაოდ გადადიანოდაგესევიან მურგვლივამთაწმინდის წვერო, კლდიანონამს ცვარად გადმოგაყრიან,მთაო, ქუჩ-ბალახიანო,ჭუჭყს არ გარჩენენ ტანზედა,ცრემლის წყარონი დიანო,წაწადა აგიმურღვდება,არაგვო კალმახიანო.ვეღარ ამოხვალთ ლაღადა,ჭალის პირებზე იანო,დაჭერილს ჩამოგავლევენ,მისრიაშვილო, ხმიანო.გიდგანან აქეთ-იქითა,გულ-რკინავ ფოლადიანო,ხე-ქვანიც დაგემშვიდობნენ,მთა-წვერნიც მოგტირიანო.დუშეთის კრებას დაესწარ,გულდრინჯო, მოკლე დღიანო,მალე გაავლევ გულის ხმას,რა ფიქრებს ჩაგიშლიანო,სიცოცხლის გმირო, აშკარო,სამარეს გაგითხრიანო,თოფს დაჰკრვენ მისრიაშვილსა,მაინც არ დაიშლიანო,შიგაით ამაიგმინემანძელა, ხარო, რქიანო,თოფის ხმით დაგასრულებენ,სწორებში ქატიბრიანო.არ კვდება მისრიაშვილი,მტერო, ნუ გიხარიანო,შვილებსა, ლეგა მგლისასა,მისრიანივე ზრდიანო,ყოჩაღად იყავ ხოშიავ,ცრემლებით სილაღიანო,ისრე მოზარდე ობლები,თვალებ არ მაიწყლიანო,ლაშარ-ღელესა ფშავლებითავი თავს მაიყრიანო,შენ შვილებს დაჰპატიჟებენ,წინ სუფრას გაუშლიანო.სამის დროშით და ფერხისით,საჯარეს შამოვლიანოდაიძახებენ შენ ლექსსა,ცრემლებსაც გადმაჰყრიანო,დალევენ შესანდობარსა,თასებსაც გამასცლიანო,ამისსა მალექსებელსასახელ მიხაი მქვიანო,როდის მოხვიდე ზაფხულო,ვინტოვკავ გაგახმიანო,ბევრაის დედა ვატირო,ბევრ უჭკო მოვაჭკვიანო,მე მაბრალებენ შენს მოკვლას,ცოდვიანს მეძახიანო.