პოეზია · ლირიკა
ზამთარი
ზამთარია,შეისვენე მდინარის წყალო,შეაფინე მინდვრებს შენი ნაოფლარი პერანგი,შეისვენე ყინულის კართან დაჩამოჯექი.ზამთარი ღვთისაა დაარ ეღალატება –ორი ღერი სიტყვაპურივით უნდა გაუტეხო,ამ მთისა უთხრა დაიმ ბარისა,ჭიქა ბროწეული წაუქციო –ბავშვივით თეთრზე მაინცრამეს გადაისხამს,მერე დაყნოსავს დასიხარულით აელვარდება –სიზმრის სუნი აუვა.როგორც სტუმარსისე დაუჯექი ზამთარსმდინარის წყალო,შეისვენე, მუხლი გაშალე..გაზაფხულიც ხომ მოდის ხოლმე,და შემოდგომაც ხომ მოდის ხოლმე,სა ზაფხული ხომმოდის და მოდის, მოზანზარებს,მაგრამ არცერთი არაა უცხო,არამედ სათითაოდ შენში ყოფს ხელებსდა გემსგავსება,ზამთარი კი ერთადერთი სტუმარია,რომელიც არ გგავს,და არავის გავს,და არაფერს არ უწვდის ხელებს,ის მოდის დინჯად, სევდიანად,როგორც ყველა უცხო სტუმარირომელსაც შენი რაიმე მართებს..მშვიდად შეუღე ყინულის კარი,თეთრ მინდვრებში შეიპატიჟე,გრძელი გზის მგზავრს თვინიერადჩამოუჯექი დაღმერთი არ გაგიწყრესცხოვრება კი არ უანგარიშო,არამედ დიდი თავაღერებითგული უმღერე.ზამთარი სტუმარია,რაღაც იცის დათავისთავით თვითონაცგინდობს.