პოეზია · ლირიკა
სონეტი 7
7.
მოლოდინივით საკუთარი ჩრდილის შემყურე -დღეებიც ასე მოიქანცა... ამაოდ ვეძებკმაყოფილებას სიყვარულის გრილ ნაპირებზე...ეს სანახები ო, რა გვიან მოვინახულე.
ჩუმი დღეები უშენობით რაც ვიმარხულე...ამნაირ გრძნობას ერიდება გამოსვლა მზეზე;არც ის არ არის უტყუარი სევდის მიზეზი,რომ სამყაროში ბედისწერას ერთი ჰყავს ჰუნე.
ყოვლისშემძლეა უსინათლო იგი მოძღვარი,ო, ტრაგედია არა მარტო ამ თამაშშია -შეყუჟული ვარ მარტოობის თბილ ნიჟარაში...
და სიყვარულიც უძლურია მოშალოს ზღვარიჩვენ შორის, რადგან სიცრუეა ტრფობის სათავე.პარალელები ერთმანეთს არ გადაკვეთავენ.