პოეზია · ლირიკა
ძველი ხომალდი სტოკჰოლმის ნავსადგურში
სამანძიანი თეთრი ხომალდიჩვეული სწრაფითაღარასოდეს, აღარასოდესარ გაშლის აფრებსდა მუხლ მოყრილი ,ღამენათევი,თავმიუდებიგამარჯვებული ნორნების მხარესარ დაბრუნდება.მაგრამ,როდესაც სტოქოლმის ქუჩებსძველი ფარნებიგაანათებენ ჩვეულებრივიიდუმალებით,ძველი ხომალდი თვალანთებულვიკინგებს უხმობს,ნავსადგურიდან ის გაშლილ ზღვაშიგამოდის უხმოდ_ძველ სიამაყეს,წარსულ სილაღესზღვის სივრცე მოჰგვრის...გათენებისას, გარიჟრაჟისასბრუნდება სტოქჰოლმსდა წუთიერი ამ ნეტარებითდაღლილი უღვთოდდღისისთვის გემბანს ვიკინგთა ნაცვლადტურისტებს უთმობსიმ იმედით,რომ ღამით გაჰყვებავიკინგთა ყვირილსდა გაშლილ ზღვაში,თვის სტიქიაში,მთვარის ქვეშ ივლის!