პოეზია · ლირიკა
ანანური
ბეწვის ბილიკივითმოჩანს ხევი,ქვა როა,ქვაც მიყვარს მანდაური,როგორც კი შემოუხვევსმოსახვევი,ფეხზე წამოდგება ანანური.ზაფხულმა მკლავებში მომიხელთა,აქ ყველა მუხის კვიტშისძინავს მართვეს,ნადირობის დაომის ღმერთებსბევრი მეომრისსული მართებთ.ვაგლახ, ყრუმუნჯივით ყოფნა მერგოერთ დროსსიმღერებით ხელხვავიანს,შენს ძველ გალავანს დატყიან ფერდობს,ახლა ტურისტები შეხარიან.ნისლის ფთილაც მიყვარსმანდაური,შორით შემომძახის ანანური,ვინ იცის,რას ფიქრობგარდასულზე,რამდენი რამა გაქვსსანანური!