პოეზია · ლირიკა
გავისაკუთრე
არც პაემანი, აღარც მთაკორდიწართმეული მაქვს ტკბობის უნარი,ვეღარას ვშველი ძარღვებს დაკორტნილსსული მიკვნესის დაუჩუმარი.ხმა დამეკარგა მე შენს ხმობაშივდიე შენს აჩრდილს, ვერ დავეწიე,ჩემი იმედი შედის ხმობაში,უშენობაა ჩემი მეწყვილე.მხოლოდ ის არის ჩემი თავდები,ჩემი უმკაცრეს მსჯავრის დამდები,არ მსურს იმედი იქცეს ქარწყლებადდა კვლავ თვალები შენსკენ მაწყდება.მინდა დავუწყო თავთით საკურთხირწმენას, ვისუნთქო მინდვრების ფერით,მე სიმარტოვე გავისაკუთრედა აღარ მყოფნის უნარი ფრენის.