პოეზია · ლირიკა
ირაკლი აბაშიძეს
დღეს ისე დათბა, ვეღარ გავძელითდა სამადლოსკენ ვიქციეთ პირი,სად ბეთანიის თეთრი სანთელიასკილის ტყეში ბავშვივით ტირის.გატყდა პური და გაივსო ჭიქა,დაიძრა სიტყვა სასიყვარულო,ეს სადღეგრძელო რამდენჯერ მითქვამს,შენზე მაფიქრალს, სულო, მამულო!რამ ათქმევინა,ვით ათქმევინა?_ რამ და მამულმა.საქმემ საერომ:`დედაო ენავ, დედაო ენავ~,ჩვენო სისხლო დაჩვენო ჰაერო!როგორ ხმაურობს,მე უკვე მესმის,აპრილი გზებზე, თეთრად მმოსავი,და ამ მთებისთვის სათქმელი ლექსიცისკენ მიფრინავს მიმინოსავით.