პოეზია · ლირიკა
ჰაფეზ ორლულელის ცრუ აგონია
(ნაწყვეტი პოემიდან)
ვხვდები ძაღლი ვარ, ჩემი კუდის ჩრდილის ქიცინზე,ქარი გულს ურევს მაძღარ ამინდს და სადაცაა,მოვა პირველი და ბინძური თოვლის ნაცარიდა მე ძაღლი ვარ და მოვლილი ბეწვი მიცინის.ბლაგვი მზე ღამის ნაღვენთარებს ზანტად ფხეკს რადგან,ზამთრის სიზმრების ნარჩენები ვეღარ აგავეს,მე კი კოჭლი ვარ და მოკლე ფეხს ჰაერზე ვადგამდა ნახევარი ღმერთი მაინც მგონია თავი.ენა გამიშრა სიტყვებისგან, ყმუილში ვაწებ,დამიგეს ჩალა, ლოგინი და სხვა ფიანდაზიც,ხოლო სამყარო ჩემზე მალე ბერდება აწი,ბაზრის დამპალი თუთუნივით ღეჭავს ანდაზებსდა აღარ უკვირს, რომძაღლი ვარ,ვკოჭლობდავკვდები.