პოეზია · ლირიკა
ზევსის დაქალის მითი
ჩვენ ყველას ჩვენი მითები გვაქვს
როგორ გავებიობობას ქსელშიბრიყვი ფარვანა,როგორ გავები. . .ალბათ ამაღამ მოგიკვდები.მომრავლდნენ მგლები.მე ფეხაკრეფით ვიმეორებ შენს ყველა ნაბიჯსდა შენს მაგივრად გავყვები მერემდუმარე ქარონს.გადავალ გაღმა ამ მდინარესაც,დამავიწყდება, როგორ გავებიჩვენს ფანჯრებს შორის,როგორ გავებითოკი, რომელზეცვარსკვლავებს ვფენდი,ვარქმევდი სახელს.მოგიკვდი,არც კი ვყოფილვარ ცოლი.ვინ დამაბრუნებს?დავლიე სტიქსი,დამლია დარდმა,ვიგრძენი დაღლა და ჩამოვჯექი.მოგიკვდი, როგორ გადამავიწყდა,რომ არასოდეს ისწავლი დაკვრას,თვითონ გხიბლავენ სირინოზები.ჩემს წასაყვანადარც როდის მოხვალ. . .მე მაინც სიტყვებს ვიმეორებ,მერე რომ გითხრა -\"არ მოიხედო, არ მოიხედო,დღის სინათლეზე ვიდრე არ გავალთ. . .\"